ot 1. anat. Ogʻiz boʻshligʻini qiziloʻngach bilan tutashtiradigan hazm yoʻlining boshlangʻich, oldingi qismi.
Mastonbibi hoʻplagan choyni halqumidan oʻtkazolmadi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Goh Ergash, goh Odil halqumigacha suvga yotib, qoʻl sigʻadigan har bir teshikni tintishadi. — H. Ahmar, Kim haq?
Gʻazabidan halqumiga kelib tiqilgan tupugini zoʻrgʻa-zoʻrgʻa yutdi-da, yana qadamiga qamchi bosdi. — H. Shams, Dushman
2. koʻchma Otadigan qurolning ichi, ogʻzi; ogʻiz.
Qaysi bir ona farzandi koʻksini zambarakning olovli halqumiga tutib beradi? — S. Ahmad, Oydin kechalar
- Joni halqumiga kelmoq