сфт. 1. Зерикиш ёки бетоқатликдан нафаснинг сиқилиши; нафаси сиқиладиган.
2. Нафасни сиқадиган даражада оғир, бўғиқ; зерикарли.
Эртага у диққинафас, рутубатли Ҳиротдан чиқиб кетади, шу ёʻсин билан бир ёʻла бу беадад ғам-у ғуссадан ҳам қутулади. — Мирмуҳсин, Меъмор
Юргил, далаларга кетайлик, дўстим, Диққинафас уйда ётмоқ пайтимас. — А. Орипов, Митти юлдуз
3. кўчма Босилиб, бўғилиб, сиқилиб ётган.
Қиш бўйи қор остида диққинафас бўлган бахмал майсалар бўй чўзиб, қуёшга талпинмоқда. — Ё. Шукуров, Чорчинор остида
- Диққинафас бўлмоқ Касалдан сўнг диққинафас бўлиб юрган Ҳафиза эрта билан одатдагидек ўқишга борди. — Мирмуҳсин, УмидЛаъли кенг ҳовлида диққинафас бўлиб, ёлғиз ўтирибди. — Д. Нурий, Осмон устуниҚиши билан тор уйларда диққинафас бўлган кишиларнинг димоғига адирлардан гиёҳларнинг хушбўй нафаси келиб урилди. — С. Аҳмад, Ҳукм