сфт. 1. Ўз ҳаёти, толеидан мамнун, бахти кулган; бахтли, саодатманд.
Бахтиёр ўзбек халқи. Бахтиёр оила.
Бахмал қирғоқларни тўлдириб оқди Бахтиёр элимнинг қувончли саси. — Ғайратий
Ойқиз иссиқ юзини севимли эрининг кўксига қўйиб, қалби қувонч билан тўлиб-тошарди ва ўзини чиндан ҳам бахтиёр ҳис қиларди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Хурсанд эди беҳад икки ёр, Хурсанд эди икки бахтиёр. — Ҳ. Олимжон
2. Ширин, беармон.
Бахтиёр ҳаёт.
У кунлар Назирқул учун энг бахтиёр кунлар эди. — С. Аҳмад, Ҳукм
Зокир унинг Наримон билан ўтказган бахтиёр дамларини унутолма-ётганини сезганда, жуда рашки келар ва жеркиб гапирарди. — П. Қодиров, Уч илдиз
3. Мамнун, шодон.
Қайғуси ёʻқ бирор кунни кўрмадим, Бирор соат мен бахтиёр бўлмадим. — Ҳ. Олимжо
Матқовул бахтиёр эди. Бугун қозон осиларди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Аъзамжон бахтиёр, ўз хотинининг ҳуснидан маст эди. — С. Аҳмад, Уфқ