сфт. 1. Одоб-қоида доирасидан ташқари; маъноси, мазмуни ёʻқ; маъносиз.
Бемаъни жумла.
Кишининг бемаъни гаплардан ўзини тийиши унинг мўминлиги нақадар чиройли эканлигидан далолат беради. — Фан ва турмуш
Унинг бемаъни жавдираган кўзларида ҳали ҳам қандайдир ҳусн сақланиб қолган эди. — С. Зуннунова, Гулхан
Талъат биринчи курсданоқ Ҳамида деган қизни суйиб қолган, шу қиз бўлмаса, дунё кўзига қоронғи, бемаъни кўриниб кетарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
2. Қуруқ сафсатадан иборат бўлган; ҳақиқатга мутлақо зид; асоссиз; кераксиз, беҳуда.
Ҳа, бугун ҳам анча бемаъни суханбозлик қилди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
— Қанчалик бемаъни, қанчалик бемаъни ўйлар! — юзини кафти билан бекитиб жилмайди Шербек. — С. Анорбоев, Оқсой
Бу айб шунчалик уйдирма ва бемаъники, прокуратура ходимига батафсил жавоб бериб ўтиришни лозим топмадим. — О. Ёқубов, Излайман
3. Одоб-ахлоқдан ташқари, ярамас; бемаза, бўлмағур.
Бемаъни қилиқлар.
Асалнинг шунақа бемаъни ишлари кўплигидан биз ҳам куйиб ётибмиз. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Хотинларнинг бемаъни қий-чуви ҳамма ёқни тутди. — Ойбек, Танланган асарлар
Аҳмад ҳам жилмайди. У бемаъни қаҳқаҳани, мунофиқона ҳиринглашларни ёмон кўрарди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
4. Ножўя, бемаза ишлар қиладиган, ёмон, ярамас; бўлмағур.
— Ғози эшон ҳузурингизда экан! — деди махдум, — ўзи кўп бемаъни одам. Зиёфат-миёфат деб, яқин бир соат вақтимни олди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён