сфт. 1. Ёқимсиз ҳид тарқатувчи; ёқимсиз ҳидга эга; қўланса, сассиқ.
Аваз бадбўй ҳиддан бўғилиб уйғонди. — С. Сиёев, Ёруғлик
Ошхонанинг мендан ҳам каттароқ раҳбарлар овқатланадиган хилват бурчагидан одам боласи чидай олмайдиган бадбўй ҳид анқий бошлади. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати
2. кўчма Ёмон, ярамас; хавфли.
Одобни одобсиздан ўргандим дегандек, балки ота ҳаётининг баъзи бадҳазм, бадбўй томонлари қизни узоқларга назар ташлашга мажбур қилгандир. — Н. Сафаров, Узоқни кўзлаган қиз
Ватанимизнинг зангори осмонини бадбўй булутлар қоплаган оғир синов дақиқаларида ҳам унинг [Ғафур Ғуломнинг] баланд наъраси узоқ-узоқларга эшитилиб турди. — Газетадан