Ёввойи мушук

Бир ёввойи мушук бор экан. У тўқайда яшамоқчи бўлибди.

Тўқайга кириб бораёца, ёʻлда тулки учраб қолибди. Мушук ўйлабди: “Бу қандай жонивор экан? Тағин мени еб қўймасин!” У жунларини ҳурпайтирибди.

Тулки ўйлабди: “Бу ким бўлди экан? Умримда бунақа сержаҳл жониворни кўрганим ёʻқ. Ўзи зўр кўринади, кўзларини ёнишини кўринг!”

— Ёʻл бўлсин, ошна, — дебди тулки.

— Тирноқларим ўткир, тишларим кескир, тўқайга бораяпман, — дебди мушук.

— Нима учун? — деб сўрабди тулки.

— Гўшт ейман. Қорним оч, миёв-миёв, — дебди мушук.

Тулкининг жони ҳалқумига келибди.

— Юринг мен билан, — дебди қўл қовуштириб, — овқатланамиз.

Бирга кетибдилар.

Ёʻлда бўри учрабди. Мушук букчайиб олибди, кўзлари ёнар экан. Бўри қўрқибди: “Бу ким бўлди экан?” — дебди ичида. У тулкидан сўраган экан, тулки:

— Янги подшо, — дебди. — Жим, бўлмаса тилка-порангни чиқаради…

— Ростми? — дебди бўри қўрқиб.

Бўри индамай бирга кетаверибди. Ёʻлда айиқ учрабди.

— Ёʻл бўлсин? — дебди-ю, мушукка кўзи тушибди.

— Бу жонивор ким? — деб сўрабди у.

Мушук жунларини ҳурпайтирибди. Бели букчайибди, кўзлари ўтдай ёнибди.

— Тирноқларим ўткир, тишларим кескир, гўшт ейман, гўшт… миёв! — деб қичқирибди у.

Тулки айиқнинг қулоғига шивирлабди:

— Ҳушёр бўл, тағин терингни шилиб олмасин.

— Шунақа зўрми? — дебди айиқ. — Синаб кўрамиз.

Шундай дебди-ю, ваҳимага тушибди: “Ростдан ҳам теримни

шилиб олса-я!” — дебди ичида.

Мушук ёʻл-ёʻлакай: “Бу балолардан қандай қутуламан энди!” — деб миёвлар экан зорланиб.

Ёʻлда у пар-р-р этиб учган беданага ташланиб, ана-мана дегунча еб қўйибди. Буни кўриб, шерикларини баттар ваҳима босибди.

Айиқ, бўри, тулки кенгашибди:

Уни зиёфат қилайлик, кейин бир ёʻлини қилиб қутуламиз, — дейишибди.

Улар бир қўчқорни келтириб, мушук олдига ташлабдилар.

— Қани, пойлайлик-чи, нима қиларкин? — дебди улар.

Бўри чуқурга, тулки хазон ичига кириб, айиқ бўлса дарахт устига чиқиб, барглар панасига яширинибди.

Мушук чираниб, гўштни еяверибди. У чинқирар, миёвлар, тепинар, уринар, кўзлари ёнар экан.

Бўри билан айиқнинг капалаги учибди.

Тулки бўлса хазон тагига ўтириб: “Қани, кўрай-чи, нима қилаяпти экан?” деб ўйлаб, хазон орасидан мўралабди.

Мушук хазоннинг шитирлаганини эшитиб қараса, бир нарса милтиллаб кўринибди. У сичқон деб ўйлаб, бирдан тулки кўзига чангал солибди.

Тулки бор овози билан:

— Вой ўлдим! — деб дод солибди-ю, қочиб кетибди.

Мушук қўрқиб, ўзини чуқурга ташлаган экан, у ердан

бўри вой-войлаб қочиб чиқибди. Мушук энди ўлдим, дарахтга чиқиб жон сақлай, — деб дарахтга чирмашиб чиққан экан, дарахт тепасида яшириниб турган айиқ:

“Теримни шилгани чиқаяпти. Тезроқ қочай”! — деб ўйлаб, бирдан ўзини дарахт устидан пастга ташлаб юборибди.

Мушук дарахт тепасида титраб-қалтираб қолибди. “Энди қаёққа қочсам?” деб ўйлабди. Лекин қочгани ёʻл тополмай, дарахт тепасида қолаверибди.

Тулки, бўри, айиқ бўлса мушукни кўрса, беш тош ёʻлга қочадиган бўлибди.