Xotinning yomoni er qaritar

Bir bir ekan, bir yoʻq ekan, bir cholning uch oʻgʻlibor ekan. Ularning toʻngʻichi 750 yoshda, oʻrtanchasi 450 yoshda, kenjasi 250 yoshda ekan.

Bir kuni chol oʻz farzandlari bilan toʻyga boribdi. Toʻyda izzat-ikrom qilib cholni toʻrga oʻtqazishibdi. Mezbon cholning yoniga oʻgʻillaridan avval eng kichigini, keyin oʻrtanchasini, poyga esa eng kattasini oʻtqazibdi. Bundan chol ham, uning katta oʻgʻli ham xafa boʻlib, uy egasidan sababini soʻrashibdi. Shunda uy egasi:

— Men sizlarning soqollaringga qarab joylashtirgan edim. Aka-ukalarni adashtirib yuboribman-da, — deb ulardan uzr soʻrabdi. Rostdan ham ularning kichigining soqoli oppoq, oʻrtanchasiniki moshguruch, eng kattasiniki qop-qora ekan. Shundan keyin uy egasi oʻzicha hayron boʻlib, bir vaqti kelganda ularnikiga borib, yashash sharoitlari bilan tanishishni oʻylab qoʻyibdi.

Bir kuni u cholning kichik oʻgʻlinikiga boribdi. Shunda eshikni ochgan xotin:

— Ana, oʻlib qolgur, mehmonlaring keldi, — deb baqiribdi.

Bu uning xotini ekan. Shunda u uzr aytib chiqib ketibdi va cholning oʻrtancha oʻgʻlinikiga boribdi. Uning xotini ham qovogʻini uyib, jahl bilan kutib olibdi. Mehmon u yerda ham oʻtirmay, cholning eng katta oʻgʻlinikiga yoʻl olibdi. U yerda mehmonni juda ham yaxshi kutib olishibdi, har xil noz-nematlardan, turli ovqatlardan yeb, vaqti chogʻlik qilib oʻtiribdi.

Mehmon shu yerda besh kun qolib ketibdi, lekin unga besh soatdek tuyulibdi. Shundan keyin u:

— Odamning soqolini oq qilib qaritadigan narsa gʻam ekan. Kimki uyi shodlikka, yaxshilikka, quvonchga toʻla boʻlsa, uning umri ham uzun, mazmunli boʻlar ekan, — debdi.