Тулки билан турна

Турна билан тулки дўст бўлишиб бирга яшай бошлашибди. Турна бола очибди. Уларни кўз қорачиғидай асраб, тарбиялабди. Тулки турнанинг болаларига кўз олайтириб: “Эсанг маза қиласанда”, — дебди ичида.

Бир куни турна билан тулки овқат излаб уйдан чиқибдилар. Турна узоққа, кўлга қараб учиб кетибди. Тулки бўлса, дарров изига қайтибди-да, турнанинг болаларидан семизгинасини тутиб еб, қорнини тўйғазиб олибди.

Бир вақт турна келибди. Тулки кўз ёши тўкиб шундай дебди:

— Шўримиз қуриди. Келсам бир боланг ёʻқ…

Турна кечаси билан йиғлаб чиқибди. Тонг отибди. Улар яна овқат излаб ҳар томонга кетибдилар. Кечқурун турна овдан қайца, яна бир боласи ёʻқолиб қолган экан.

— Буни бақа еган, шу ерда бақанинг юрганини кўриб эдим, — дебди ёлғон гапириб тулки.

Эрталаб турна бақадан ўч олгани кўлга кетибди. У кўлни алғов-далғов қилиб, бақаларни ин-инларига қувиб юборибди. Кейин турна уйига келибди. Келиб қараса, охирги боласи ҳам ёʻқ эмиш.

— Нима бўлди, — дебди турна.

— Уйинг куйди, — дебди тулки.

Турна ўзини қўярга жой тополмабди. Тулки бўлса бир чеккада жимгина ётган эмиш, у турнанинг ўзини ейиш пайида экан.

Турна:

— Дўстим, бу ерда бизга кун ёʻқ экан, юр кетамиз, кўл орқасида овқат мўл, — дебди.

— Кўлдан қандай ўтаман, менинг қанотим ёʻқ-ку, — дебди тулки.

— Ўзим кўтариб ўтказаман, — дебди турна.

— Бу гап тулкига маъқул тушибди. Турна тулкини кўтариб учибди.

Улар баланд осмонга чиқибдилар.

— Ерни кўряпсанми, — дебди турна.

— Ҳа, муштумдай бўлиб кўриняпти.

Турна юқори кўтарилибди:

— Энди-чи, — сўрабди у.

— Тангадай бўлиб кўриняпти.

— Яхши, — дебди турна ва қанотларини ёзиб, тулкини ташлаб юборибди.

Болахўрнинг жазоси шундай бўлади.

Тулки ерга тушиб чил-парчин бўлиб кетибди.