Tulki bilan turna

Turna bilan tulki doʻst boʻlishib birga yashay boshlashibdi. Turna bola ochibdi. Ularni koʻz qorachigʻiday asrab, tarbiyalabdi. Tulki turnaning bolalariga koʻz olaytirib: “Esang maza qilasanda”, — debdi ichida.

Bir kuni turna bilan tulki ovqat izlab uydan chiqibdilar. Turna uzoqqa, koʻlga qarab uchib ketibdi. Tulki boʻlsa, darrov iziga qaytibdi-da, turnaning bolalaridan semizginasini tutib yeb, qornini toʻygʻazib olibdi.

Bir vaqt turna kelibdi. Tulki koʻz yoshi toʻkib shunday debdi:

— Shoʻrimiz quridi. Kelsam bir bolang yoʻq…

Turna kechasi bilan yigʻlab chiqibdi. Tong otibdi. Ular yana ovqat izlab har tomonga ketibdilar. Kechqurun turna ovdan qaytsa, yana bir bolasi yoʻqolib qolgan ekan.

— Buni baqa yegan, shu yerda baqaning yurganini koʻrib edim, — debdi yolgʻon gapirib tulki.

Ertalab turna baqadan oʻch olgani koʻlga ketibdi. U koʻlni algʻov-dalgʻov qilib, baqalarni in-inlariga quvib yuboribdi. Keyin turna uyiga kelibdi. Kelib qarasa, oxirgi bolasi ham yoʻq emish.

— Nima boʻldi, — debdi turna.

— Uying kuydi, — debdi tulki.

Turna oʻzini qoʻyarga joy topolmabdi. Tulki boʻlsa bir chekkada jimgina yotgan emish, u turnaning oʻzini yeyish payida ekan.

Turna:

— Doʻstim, bu yerda bizga kun yoʻq ekan, yur ketamiz, koʻl orqasida ovqat moʻl, — debdi.

— Koʻldan qanday oʻtaman, mening qanotim yoʻq-ku, — debdi tulki.

— Oʻzim koʻtarib oʻtkazaman, — debdi turna.

— Bu gap tulkiga maʼqul tushibdi. Turna tulkini koʻtarib uchibdi.

Ular baland osmonga chiqibdilar.

— Yerni koʻryapsanmi, — debdi turna.

— Ha, mushtumday boʻlib koʻrinyapti.

Turna yuqori koʻtarilibdi:

— Endi-chi, — soʻrabdi u.

— Tangaday boʻlib koʻrinyapti.

— Yaxshi, — debdi turna va qanotlarini yozib, tulkini tashlab yuboribdi.

Bolaxoʻrning jazosi shunday boʻladi.

Tulki yerga tushib chil-parchin boʻlib ketibdi.