Tulki bilan tovus

Ertagiyo ertagi, echknlarning boʻrtagi, qirgʻovul qizil ekan, quyrugʻi uzun ekan, koʻk muzga mingan ekan, muruti singan ekan, gʻoz karnaychi ekan, oʻrdak surnaychi ekan, ola qargʻa azonchi, qora qargʻa qozonchi, chumchuq chaqimchi ekan, toʻrgʻay toʻqimchi ekan, boʻri bakovul ekan, tulki yasovul ekan, ertagimning eri bor, yetti kunlik yeri bor, yetti kunlik yerida dumi kalta boʻri bor.

Kunlarning birida tulki ketayotgan ekan, bir tovus dumini setora-setora qilib kelaveribdi. Shunda tulki aytibdiki:

— Ey tovus, ajab-ajab oʻyinlaring bor ekan, bir yaxshilab oʻynab bergin.

Tovus dumini setora-setora qilib oʻyinga tusha beribdi. Tulkining qorni och ekan, oʻynab turgan paytida uni ushlab olibdi. Bir vaqt tovus qarasa, tulkining avzoyi buzuq, uni yemoqchi boʻlib turibdi. Tovus:

— Ey tulki, nima qilyapsan? — debdi. Tulki aytibdi:

— Mening qornim och, endi seni yegim kelib qoldi.

Tovus:

— Xoʻp mayli, meni yegin, lekin koʻz oldimda, bir fotiha oʻqib yesang, hech armonim qolmas edi, — debdi.

Shunda tulki pichir-pichir qilib qoʻlini koʻtaribdi:

— Omin, ollohu akbar, — degan ekan, tovus tulkining oldidan «var» etib uchib ketibdi. Tulki qoʻlini koʻtarganicha tovusga qarab turib shunday deb fotihasini davom ettiraveribdi:

— Ovqat yemasdan oldin fotiha oʻqigan ahmoq ekan, ovqatni yeb boʻlib, undan keyin fotiha oʻqish kerak ekan, omin ollohu akbar, — deb fotihasini tamom qilibdi.