Tulki bilan qoplon

Tulki qoʻshiq aytib ketayotib, koʻcha muyulishida birdan bir bahaybat qoplonga duch kelib qolibdi. Darrov taʼzim qilibdi:

— Assalomu alaykum, ey hazrati Qoplon. Toleyimdan oʻrgilayki, siz zoti sharifni izlab ketayotib, yoʻldayoq uchratdim, debdi. Qoplon:

— Xoʻsh, qanday ish bor edi? — degan ekan, tulki:

— Biz uch aka-ukalarmiz. Otamizdan yuzta qoʻy meros qoldi. Shuni qanday qilib, teng boʻlib olish yoʻlini bilmay koʻp mushtlashdik, oxiri maslahatlashib siz janoblariga boʻldirmoqchi boʻldik. Tezroq borib adolat bilan boʻlib bering, — debdi.

Qoplon tulkini koʻrgan hamon bir yamlab yutmoqchi edi, ammo uning soʻzini tinglab, ichida: “Avval boray, uch tulki ekan, oʻttizta boʻlganda ham bir hamlada mijigʻlab tashlayman. Yuzta qoʻy ham oʻzimga qoladi”, — deb oʻylabdi-da:

— Xoʻp, boʻlmasa, boshla, — debdi. Tulki bir jarlik ostiga boshlab kelibdi va qoplonga qarab:

— Siz ovora boʻlmay shu yerda turaturing. Men xabar olib tushay-chi, ogʻaynilarim qaysi tomonda ekan? — deb jarlik tepasiga chiqibdi va u yerdan turib:

— Hoy, ahmoq janoblari, endi ketsangiz ham boʻlaveradi, — debdi.

Qoplon gʻazablanib:

— Nima deyapsan, hoy bu yoqqa tush! — degan edi, tulki:

— Tur ket, dedim, ablah. Senga pishirib qoʻygan yuz qoʻyu uch tulki goʻshti bormidi?! — deb jar orqasiga tushib ketibdi. Qoplon boʻlsa soʻlakayini oqizib qolibdi.