Tulki bilan joʻja

Qish kunlarining birida ona tulkining qorni och qolibdi. U koʻp yurib ovqat qidiribdi. Oxir bir kichkina joʻjani ushlab olibdi. Joʻja oʻzicha oʻylabdi. “Bir urinib koʻray, qutulsam, qutulganim, boʻlmasa nima boʻlsa koʻrarman”, deb tulkini alday boshlabdi.

— Ey hayvonlar malikasi, bilaman, sening qorning och. Meni yeganing bilan qorning toʻymaydi. Yaxshisi, otam bilan onamni keltirib beraman senga. Ular semiz, yesang, mazasi qirq kecha-yu qirq kunduz ogʻzingdan ketmaydi, — debdi.

Bu gapdan magʻrurlangan tulki, uning gapiga ishonib, qoʻyib yuboribdi. Joʻja qutulganiga shukur qilib, oʻz uyiga ravona boʻlibdi, ammo u qaytib kelmabdi. Tulki joʻjani kutibdi, kutibdi, kelmagach uning uyiga ravona boʻlibdi. Tulki borib koʻrsaki, joʻja qoʻnoqda oʻtirgan ekan. Tulki unga:

— Qani otang bilan onang, — debdi Joʻja:

— Ey hayvonlarning ahmogʻi, menda ota bilan ona nima qilsin. Men inkubatordan chiqqanman, — debdi. Qorni och joʻjadan gap eshitgan tulki indamay oʻz iniga qarab ravona boʻlibdi.