Tulki bilan hakka

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, qadim zamonda bir tulki boʻlgan ekan. U juda ham ayyor bolib, ayyorlik bilan kun koʻrar ekan. U bir hakka bilan tez-tez uchrashib turar, u bilan oshna ekan. Ayyor tulkining maqsadi, nima qilib boʻlsa ham, shu hakkani qoʻlga tushirish ekan.

Kunlardan bir kuni tulki makkoralik qilmoqchi boʻlibdi. U bir qishloqqa borib choʻzilib yotibdi, ogʻzini katta ochibdi. Uning ogʻziga har xil pashshalar kirib chiqaveribdi. Bir vaqt hakka uchib yurib qarasa, tulki choʻzilib yotgan emish. Hakka pastga tushib, tulkining oldiga kelib qoʻnibdi. Hakka tulkining u yonidan bu yonidan “kak-kak-kak”, deb hakkalab oʻtaveribdi. Tulki boʻlsa hushyorlik bilan “lip” etib hakkani ushlab, tishlab olibdi. Hakka tulkining bu hiylasini tushunibdi. U hadeb:

— Voydod, otamning qargʻishiga qoldim, voydod, — deyaveribdi. Tulki boʻlsa:

— Otang nima deb qargʻar edi, — debdi. Hakka yana:

— Voydod, otamning qargʻishiga qoldim, — deyaveribdi. Tulki:

— Axir, aytsang-chi, otang nima deb qargʻar edi? — debdi. Hakka:

— Otam rahmatlik aytar ediki, “Sening shu ahvoling boʻlsa, bir kuni tulkining qoʻliga tushasan, u esa seni baland bir daraxtning ustiga olib chiqib, oʻsha yerdan tashlab yuborib, sening goʻshtingni mayda-mayda qilib yeydi”, der edi. Voydod, otamning qargishiga qoldim, — debdi.

Tulki hakkaning bu gapiga ishonibdi:

— Seni xuddi otang aytganday qilib yey, — debdi-da, bir baland daraxtning tepasiga olib chiqibdi. U yerdan hakkani yerga tashlab, maza qilib goʻshtini yemoqchi boʻlibdi. U hakkani daraxtning tepasidan tashlab yuboribdi. Bir vaqt tulki qarasa, hakka daraxtning boshqa shoxida “kak-kak-kak”, deb turgan emish.