Тулки, бақа ва кана

Бор экан-да, ёʻқ экан, тулки, бақа, кана дўст бўлишган экан. Учови сафарга чиқиб, узоқ ёʻл юришибди. Ёʻлда бир жойдан бир тўп буғдой топиб олишибди. Тулки уни:

— Мен оламан, — дебди. Бақа билан кана:

— Мен оламан, — дейишибди. Учови жанжал қилишиб роса талашибди. Кана:

— Тўхтанглар, менда бир гап бор. Бундай қилиб жанжаллашгунча уччовимиз уч томондан еяберайлик, учовимизга бемалол етади, — дебди. Тулки:

— Бундай бўлмайди. Беш километрдан югуриш қиламиз. Ким олдин етиб келса, ўша ҳаммасини олади, — дебди. Учови югуришмоқчи бўлиб турган экан, кана билдирмасдан тулкининг думига ёпишиб олибди. Тулки югуриб буғдойга етиб бориб:

— Мана, мен келдим, — деса, ундан бурун кана чиқиб:

— Мен келдим? — дебди. Бақа бўлса:

— Биқиқиқ, ҳисоб эмас, — деб у ҳам етиб борибди. Шундай қилиб, уч мартаба югуриш қилишса ҳам ҳар сафар кана олдин бориб олибди. Кейин улар канани ўртага олиб аврашибди. Бақа билан тулки канага илинибди. Кана:

— Ҳа, майли, сизлар ҳам ўлиб қолманглар, — дебди. Уччови уч томондан секин-секин ейиша берибди. Айтишларига қараганда, улар ҳали ҳам буғдойни тамомлашгани ёʻқ эмиш.