Soqi mumsik bilan Boqi mumsik

Bir zamonda Soqi mumsik bilan Boqi mumsik degan ikki kishi yashagan ekan. Ular oʻtaketgan mumsik ekanlar. Bir-birlariga suvni ham ravo koʻrmas ekanlar.

Bir kuni Soqi mumsik Boqi mumsiknikiga mehmon boʻlib boribdi. Borsa, Boqi mumsikning xotini non yopayotgan ekan. U Soqi mumsikni koʻribdi-yu, oʻtni oʻchirib, xamirni oʻrab qoʻyib, hech nima bilmagandek bemalol oʻtiraveribdi. Boqi mumsik ham Soqi mumsikni koʻrib ensasi qotibdi, keldingmi ham demabdi. Mehmon ham oʻtiraveribdi. Mehmonning oldiga hech narsa qoʻyishmabdi. Oxiri kech boʻlib, yotmoqchi boʻlishibdi. Kampir Soqi mumsik bilan Boqi mumsikka ayvonga joy qilib beribdi. Yotish oldida Boqi mumsik xotyaniga: «Hali sen mehmon uxlaganida meni uygʻotib, qornimni toʻygʻazib qoʻygin», debdi. Bu gapni Soqi mumsik eshitib qolibdi. Ular yotishibdi. Soqi mumsik uxlamabdi. Boqi mumsik uxlab qolibdi. Boqi mumsikning xotini kechasi kelib erini asta chaqiribdi. Lekin, u turmabdi. Shunda Soqi mumsik ovozini oʻzgartirib:

— Mana hozir, — debdi-yu, ovqatni tushira boshlabdi. Kampir esa, uni Boqi mumsik deb hadeb ovqatni beraveribdi. Soqi mumsik qorni toʻygach, ortgan ovqatni belbogʻiga tugib olibdi.

Keyin.

— Boʻldi, toʻydim, — deb joyiga kelib yotibdi-da, ertalab barvaqt turib joʻnab qolibdi. Ertalab Boqi mumsik oʻrnidan turib xotiniga:

— Kechasi nega menga ovqat bermading, och qolib oʻlayozdim-ku, — deb dagʻdagʻa qilgan ekan, xotini:

— Qanday odamsiz, ovqat berdim-ku, har safargidan koʻp ovqat yedingiz-ku, — deb javob beribdi. Shundan soʻng Boqi mumsik ovqatning hammasini Soqi mumsik yeb ketganini bilibdi.

Shunday qilib, Soqi mumsik Boqi mumsikni qoʻlga tushirib ketgan ekan.