Savdogar va qaroqchilar

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, bir savdogar bor ekan. U uzoq safarga otlanibdi. Yoʻlda bir toʻda qaroqchilarga duch kelibdi. Shunda savdogar qaroqchilar boshligʻiga:

— Agar sen mening uyimga borib, xotinimda qoldirgan boshqa narsalarni ham olib kelsang, barcha shartlaringga koʻnardim, — debdi.

Shundan keyin qaroqchilar boshligʻi uchta sherigini olib, savdogarnikiga bormoqchi boʻlibdi. Savdogar tayinlabdi:

— Xotinimga aytinglar, uyda toʻrt tup zoʻr daraxt bor. Shulardan uchtasini kestirsin, kallaklab, shoxlarini olib qolsin. Tanasini esa toʻrtinchi daraxtga bogʻlasin, toʻrtinchi daraxtga esa hecham tegmasin.

Qaroqchilar savdogarning uyiga yetib kelgach, u tayinlagan gaplarni xotiniga yetkazishibdi. Savdogarning xotini ularni yaxshi kutib olib, katta bazm qilibdi.

Mehmonlar may ichib, bir holatda boʻlib, dam olayotganlarida savdogarning xotini ularning qoʻl-oyoqlarini bogʻlab tashlabdi. Uchtasini burnini qirqib, koʻzlarini oʻyib, qoʻllarini kesibdi. Toʻrtinchisiga esa tegmabdi, uchala oʻlikni uning yoniga yuklab, aravaga oʻtqazib joʻnatibdi.

Savdogar esa qaroqchilar boshligʻi yoʻqligidan foydalanib, u yerdan qochibdi va qolgan butun umrini xotini bilan tinch-totuvlikda oʻtkazibdi.