Қуён билан кўкёнғоқ

Бир бор экан, бир ёʻқ экан, қадим замонда бир қуён яшаган экан. У бир куни кўкёнғоқ тагида хаёл суриб ўтирганда, бирдан бир дона ёнғоқ “тақ” этиб тушибди. Ундан қуён қўрқиб, қочиб қолибди. Ёʻлда маймунларга учраб қолибди.

— Нимага қочяпсан? — деб сўрашибди маймунлар. Қуён айтибди:

— Ер ёрилаяпти. Жонинг керак бўлса қочиб қол, — дебди. Маймунлар ҳам қочиб қолибди. Ёʻлда фил учрабди:

— Қаерга қочаяпсизлар? — деб сўрабди фил.

— “Эр ёриляпти, қочиб қол”, — деб жавоб беришибди. Фил ҳам қоча бошлабди.

Ёʻлда доно арслон дуч келибди. Арслон:

— Нега қочяпсизлар? — дебди. Жониворлар воқеани айтиб берибдилар. Юрларинг, ўша ёрилаётган жойга борамиз, — дебди арслон. Улар ҳалиги ерга бориб қарашса, бир кўкёнғоқ ётган эмиш. Шу-шу қуён қўрқоқ бўлиб қолган экан.