Қайсар одам қисмати

Қадим замонда бир одам бор экан. У ёлғиз ўзи иш ахтариб ёʻлга тушибди. Ёʻлда бир одам учраб қолибди, унга:

— Ёʻл бўлсин, ошна, — дебди.

— Худо берса, мўл бўлсин, — деб жавоб берибди у.

— Яхши бўлди, энди иккимиз дўст бўламиз, — дебди.

Ёʻлда яна бир киши учраб қолибди. У ҳам уларга шерик бўлибди. Ёʻлда дам олиш учун катта бир дарахт тагида тўхтабдилар. Дам олаётиб кўзлари уйқуга кетибди. Бирдан улардан иккитаси сесканиб уйғониб кетибди. Қарасалар, ёнларидаги шерикларини илон ютаётган экан. Улар тезда у кишини уйғотишибди ва оёғидан бошлаб илон ютаётганини унга айтишибди. Икки дўст ундан сўрашибди:

— Ўртоқ, илонни ўлдирайликми?

— Ёʻқ ўлдирманглар. Ютаверсин-чи, — дебди у киши.

Илон у кишини ютиб, белбоғигача келибди. Шериклари яна:

— Ахир ўлдирмасак, сени бутунлай ютиб юборади-ку! — дейишибди.

У яна:

— Ёʻқ, — дебди.

Илон ютиб унинг кўкрагигича келибди. Охирги марта яна бир сўрашса ҳам, у киши индамабди. Шундай қилиб, илон бу кишини бутунлай ютиб юборибди.

Кейин илон аста-секин теракка чиқиб кетибди. Икки шериги ҳайрон бўлиб қараб туришибди. Илон дарахтга икки марта ўралибди, шунда у ютган одамнингсуяклари қирсиллаб синибди.

Дўстлари, «агар бизнинг гапимизга кирганда эди, соғ қолар эди», деб роса ачинишибди. Ҳа, ортиқча қайсарлик яхшиликка олиб келмас экан.