Oʻtinchi yigit bilan sher
Bir yigit dalaga oʻtin tergani chiqibdi. Bir daraxt yoniga kelib shu daraxtni yiqitmoqchi boʻlibdi. Bir sher kelib qolib:
— Ey odam, nimaga kelding, bu yerda nima ish qilasan? — debdi. U yigit:
— Mana shu terakni qulataman, — debdi.
Sher:
— Men shunday kuchim bilan bu terakni qulata olmayman-ku, sen qanday qilib qulatasan, — debdi.
Yigit:
— Ey, joʻra, men juda zoʻrman, — debdi. Sher:
— Sen zoʻr boʻlsang, kel ikkovimiz kurashib kuchimizni sinaymiz, — debdi.
Yigit:
— Mayli, kurashamiz, — debdi. Ikkovi kurashmoqchi boʻlib turganda yigit:
— Kuchimning yarmi uyda qolibdi, borib olib kelay, — debdi.
Sher:
— Ha, borib kel, boʻlmasa yiqilsang kuchim uyda qolgan edi, deb tan bermay yurarsan, — debdi. Yigit kuchini olib kelmoqchi boʻlib ketib, bir joyda koʻrinmay bekinib turib, yana qaytib kelibdi.
Sher:
— Olib keldingmi? — debdi.
— Olib keldim, — debdi yigit.
— Unday boʻlsa, qani kurashaylik, — debdi sher. Yana ikkovi kurashmoqchi boʻlib turganda yigit:
— Ey, sher joʻra, kuchimning tagʻin pichasi uyda qolibdi. Olib kelay, — deb ketib, yoʻldan qaytib kelib:
— Sen qochib ketma, — debdi.
Sher:
— Yoʻq, men qochmayman, sherning gapi bir, — debdi.
Yigit:
— Yoʻq, senga koʻnglim ishonmaydi. Seni bogʻlab ketaman, — debdi.
Sher:
— Bogʻlay qol, — deb oʻzini bogʻlatibdi. Yigit sherni mahkam bogʻlabdi. Toldan yaxshi bir tayoq qilib olib kelib, gursillatib sherni ura boshlabdi.
Sherning: «Jon odamzod, meni urmang, endi odamzodga yoʻliqmayman», deb yalinganiga ham qaramay, uraveribdi. Shu payt bir yoʻlbars kelib qolibdi. Yigit yoʻlbarsdan qoʻrqib terak boshiga chiqib ketibdi. YOʻlbars sherning bogʻlanib yotganini koʻrib:
— Ey, sher, shuncha kuching bilan nimaga oʻzingni odamzodga urdirasan? — debdi.
Sher:
— Esing boʻlsa odamzodga yoʻliqma. Qoch bu yerdan. Seni ham ushlab, bogʻlab uradi, — debdi. YOʻlbars sherdan bu gapni eshitishi bilan orqasiga qaramay qochib ketibdi. Yigit terak ustidan tushib, sherni boʻshatib yuboribdi. Terakni qulatib, arralab uyiga olib borib, murod-maqsadiga yetibdi.
