Mergan, arslon va ayiq

Bir mergan togʻda ov ovlab yurgan ekan. Bir vaqt u bir tomondan arslonning oʻkirganini eshitib qolibdi. Shu mahal togʻdagi hamma hayvonlar jim boʻlib yashirinibdi. Hatto bir qush ham churq etmay qolibdi. Arslonning ovozi boʻlsa yaqinlab kelayotganday boʻlaveribdi.

Mergan bir daraxtning ustiga chiqib yashirinibdi. Qarasa, daraxtning uchida bir ayiq qoʻrqib, titrab oʻtirgan emish. Arslon olisdan koʻrinib qolibdi. Shunda ayiq merganga ovozingni chiqarma, arslon bilmasin, deganday ishora qilibdi. Mergan, arslon shu yerdan oʻtsa kerak, deb oʻtkir pichogʻini olib poylabdi. Ayiq boʻlsa qoʻrqib, hech koʻzini arslondan ayirmas emish.

Mergan pichogʻi bilan ayiqning koʻzini moʻljalga olaverib-olaverib daraxtni sindirib olar ekan. Bir mahal Arslon yaqinga kelib qolibdi. Merganning sindirganidan va ayiqning ogʻirligidan daraxtning shoxi sinib, tap etib yerga tushibdi. Arslon ayiqqa yuguribdi. Ayiq ham koʻp zoʻr ekan, Arslon bilan rosa olishibdi.

Bu tomoshani daraxt ustida turgan mergan koʻribdi. Oxiri arslon ayiqni koʻtarib yerga bir uribdi. Ayiq oʻlib qolibdi. Arslon boshqa bir tomonga qarab oʻkirib, joʻnab ketibdi. Mergan daraxtdan tushib ayiqning terisini ayrib olibdi.