Kuygan chol

Oʻtgan zamonda bir chol bilan kampir yashagan ekan. Ularning bitta eshaklari bor ekan. Bu eshakni sugʻorish, ovqatlantirish sansalor boʻlib, doimo ular bir-birlari bilan urishar ekanlar. Bir kuni chol zerikib kampirga:

— Hadeb mojaro qilib urishgandan koʻra, senga aytadigan bir gapim bor. Uch kunga muhlat qoʻyamiz. Kimki uch kunga qadar gapirsa, eshagimizni sugʻorish, ovqatlantirish oʻshaning boʻyniga tushadi, —debdi.

Bu gap kampirga maʼqul tushibdi. Ular ikki kun bir-birlari bilan gaplashmay qoʻyishibdi. Uchinchi kuni kampir zerikib qoʻshnisinikiga chiqib ketsa, uylariga oʻgʻri kirib hamma yoqni ship-shiydam qilib ketibdi, shunda ham chol indamabdi. Kampir kelib koʻrsa ahvol shunday, u qoʻshnisinikiga chiqib, unga butun boʻlgan voqealarni aytibdi.

Qoʻshnisining rahmi kelib, qizidan bir kosa issiq shoʻrva chiqarib berishni soʻrabdi.

Qiz bir kosa shoʻrvani koʻtarib chiqsa, voqea haligidek emish. Qiz cholga:

— Ha, togʻa, nimaga bunday qilib oʻtiribsiz? — desa, chol boshini koʻrsatib, “To namatgacha olib ketishdi”, deb ishora qilibdi, qiz shoʻrvani boshimga toʻk deyapti, deb oʻylabdi-da, issiq shoʻrvani boshiga quyib, boshini kuydirib qoʻyibdi. Buni eshitib kampir chiqibdi:

— Ha, nimaga bundaqa qilib oʻtiribsiz? — deganda, chol:

— Ana, yutqizding, kampir, endi eshak sugʻorish, ovqatlantirish oʻzingning boʻyningga tushdi, — debdi. Shunday qilib, ular bor-yoʻgʻidan ajralishib qolgan ekanlar.