Karimboy bilan xizmatkor

Qadim zamonda, Oʻzgan tomonda, Karimboy degan badavlat kishi oʻtgan ekan. Kunlardan bir kun, Karimboy oʻz xizmatkoriga:

— Shu hoʻkiz qoʻshga yaramay qoldi, bozorga olib borib sotib kel, — debdi.

Xizmatkor hoʻkizni yetaklab bozorga borayotganda bir daraxtdagi sassiqpopushak “pop-pop” debdi.

— Ha, uka, hoʻkiz olasanmi? — debdi xizmatkor. Popushak oʻzicha bir nimalar deb yana popullabdi. Xizmatkor:

— Ikki yuz tangami, pulini qachon berasan, ertagami? — debdi-da, hoʻkizni daraxtga boylab, egasining oldiga qaytib kelibdi. Karimboy xizmatkordan: “Hoʻkizning puli qani?” deb soʻrabdi.

— Hoʻkizni nasiyaga sotdim, pulini ertaga olib kelaman, — debdi.

— Kimga sotding? — debdi boy.

— Bir mallapoʻshga sotdim, — debdi.

Xizmatkor erta bilan turib haligi daraxt yoniga kelib qarasa, hoʻkiz ham yoʻq, mallapoʻsh ham yoʻq, daraxt ustida yolgʻiz bir koʻkqargʻa oʻtiribdi. Xizmatkor borib: ”Hoʻkizning puli qani?” — debdi. Qargʻa “qagʻ-qagʻ“, debdi.

— Hoʻ, sen hoʻkizning pulini bermaysanmi? Kecha kelganimda egningda malla toʻn bor edi. Bugun egningga poʻstin, boshingga telpak kiygansan, hoʻkizning pulini bermaysanmi? — deb qoʻlini koʻtargan ekan, qargʻa qoʻrqib, qagʻillab uchib ketibdi.

Xizmatkor etagini belbogʻiga qistirib, qargʻaning orqasidan quvib ketibdi. Qargʻa uchib borib bir jardagi uyasiga kirib ketibdi. Xizmatkor: “Hoʻkizning pulini ber!” deb uyasiga qoʻlini tiqibdi. Qargʻa uyasidan chiqmabdi. Xizmatkor pichogʻini olib bir chekkadan uyani kavlay boshlabdi, pichoq bir narsaga tegib jaranglab ketibdi. Qarasa, bir xum tilla, shunda u “Hoʻkizning pulini undirdim”, deb bir xalta keltirib, tillani olib ketibdi.