It bilan mushuk mojarosi

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, bir podshoh kampir bor ekan. Uning olamda yagona sehrli tilla uzugi bor ekan. Boshqa bir podshoh shu uzukni olmoqchi boʻlib koʻp urinibdi, ola olmabdi. U uzukni ogʻziga solib yotar ekan. Shunda u: “Kim shu uzukni olib beradi”, — deganida, bir it bilan bir mushuk: “Biz olib kelamiz”, — deyishibdi. Podshoh ularni joʻnatibdi.

Mushuk tegirmonga borib bir kalamushning dumini uzib olib, yoʻlga tushibdi. Ular borib qarashsa, podsho kampir belanchakda yotibdi, qolgan mulozimlar uni tervatib turishganmish. Shunda mushuk bildirmay borib kalamushning dumini podshoh kampirning burniga tiqibdi. Podsho kampir “apshu”, deb aksa uribdi. Tilla uzuk ancha nariroqqa borib tushibdi. Shunda it bilan mushuk uni olib qochib ketibdi. Qochib borishayotsa, bir daryoga toʻgʻri kelishibdi. It:

— Uzukni men olib oʻtaman, — debdi. Mushuk:

— Yoʻq, suv ichaman deb, sen uzukni tushirib yuborasan, — debdi. It:

— Yoʻq, tushirmayman, — debdi.

Xullas, it uzukni olib mushuk bilan daryoga tushibdi. Daryoning yarmiga borganda, it suv ichaman, deb uzukni tushirib yuboribdi. Uzukni bitta nahang yutib ketibdi. It bilan mushuk daryodan oʻtib, urishib ikki yoqqa ketishibdi. It bir joyga borib qarasa, baliqchilar bitta katta nahangni tutib olib soʻyishibdi. It bir chekkada qarab turibdi. Baliqchilar baliqning ichak-chavogʻini bir chekkaga olib borib tashlashibdi. Shunda it borib ichaklarni agʻdarsa, ichidan uzuk chiqibdi. Uni olib borib podshohga beribdi. Podshoh uni doʻst bilib, saroyda olib qolibdi. Shundan beri it bilan mushuk doʻstlikdan ajralib, bir-biri bilan chiqishmas ekan.