Ikki oʻjar

Ikki doʻst bir kun tuz koniga borish uchun safarga chiqishibdi. Qaytishda daryo boʻyida kelayotgan ekanlar, bir gujumni koʻrib qolibdilar. Bu gujum yum-yumaloq, juda ham chiroyli, xuddi qaychi bilan qirqib, tekislab qoʻyganday ekan. Ulardan biri:

— Bu gujumni kim bunday chiroyli qilib qaychi bilan qirqib qoʻydi ekan? — debdi. Ikkinchisi:

— Gujumning oʻzi toʻgʻaloq , hech kim buni qaychi bilan qirqmagan, — debdi. Birinchi doʻst:

— Yoʻq, qaychi bilan qirqilgan, — debdi. Ikkinchisi:

— Oʻzi shunday, — debdi. Shu bilan ikkisi bahslashib, gujumning oldiga borishibdi. Oldiga borgandan keyin gujum yana ham chiroyli, yana ham tekis boʻlib koʻrinibdi. Gujumning soyasida oʻtirib, doʻstlar yana bahs boshlashibdi. Bahs borib-borib urishga aylanibdi. «Oʻzi shunday toʻgʻaloq» degan doʻsti «Qaychi bilan qirqilgan» degan doʻstini jahl ustida daryoga itarib yuboribdi. Daryoga yiqilgan doʻsti suzib borarkan: «Qaychi bilan qirqilgan», — deb ketaveribdi. Daryo boʻyida qolgani ham ovozining boricha: «Oʻzi toʻgʻaloq!» — deb qichqiraveribdi. Daryoga yiqilgani borgan sayin holdan toyaveribdi. Shunda ham «Qaychi bilan qirqilgan» deganga oʻxshatib, ikki barmogʻini ochib-yopib boraveribdi. Daryoning tagiga choʻkib ketayotganda ham ikki barmogʻini qaychi qilib qolgan ekan.