Икки эчки

Икки қайсар эчки бўлган экан.

Кунлардан бир куни иккаласи анҳор устидаги якка чўп кўприк устида учрашиб қолишибди. Иккисидан бири юл бериши керак экан.

— Ёʻл бер! — дебди бири.

— Сен ёʻл бер! — дебди иккинчиси.

— Сени деб орқамга қайтаманми? — дебди биринчиси.

— Бўлмаса сени деб мен орқамга қайтаманми? — дебди иккинчиси.

Шундай қилиб иккалалари аччиқланиб, сузишиб кетишибди.

Кейин биринчи эчки уч қадам, иккинчи эчки уч қадам орқага қайтиб, бирдан бир-бирларига ҳамла қилишибди. Шохлари шохларига тегиб, чақмоқ чаққандек бўлибди.

«Қарс» этган овоз далани тутибди.

Икки эчки юмалоқ-ёстиқ бўлиб анҳорга ағдарилиб кетибди.