Ibn Sino va tarbiya

Yigit bilan qiz turmush qurishibdi. Oradan toʻqqiz oy, toʻqqiz kun, toʻqqiz soatu toʻqqiz daqiqa oʻtgach, farzand koʻrishibdi.

— Bolamizni qanday tarbiya, qilamiz? — debdi ona.

— Uni shunday tarbiya qilaylikki, katta boʻlganda el-yurtga foydasi tegadigan boʻlsin, — debdi ota. Xotini:

— Toʻgʻri aytasiz, men ham shuni oʻylab turgan edim. Yaxshisi, ustoz Ibn Sinodan soʻrab koʻraylik-chi, u kishi nima derkin, — debdi.

Bu gap eriga ham maʼqul tushibdi. Er-xotin bolani koʻtarib, Ibn Sinonikiga kelishibdi. U bir kichik tor kulbada yashar, shunday boʻlsa-da, dongʻi olamga ketgan ekan.

Ibn Sino ularni yaxshi kutib olibdi, nima ish bilan kelganliklarini soʻrabdi.

— Bolamizning tarbiyasi haqida bizga maslahat bersangiz. Toki katta boʻlgach, el-yurtga foydasi tegadigan kishi boʻlsa? — debdi eri.

— Qachon tugʻildi? — deb soʻrabdi Ibn Sino.

— Erta bilan tugʻildi, — deb erining oʻrniga xotini javob beribdi.

— Ey bolalarim, — debdi Ibn Sino, — bola erta tongda tugʻilgan ekan, hozir choshgoh boʻldi, kechikibsizlar. Bola tugʻilishi bilan uning tarbiyasi haqida qaygʻurish kerak edi.