Har kimning bolasi oʻziga shirin

Oʻtmishda bir dehqonning oʻgʻli boʻlgan ekan. U nihoyatda mehnatsevar, sergʻayrat boʻlgani uchun ertalabdan kechgacha kun qizigʻida oyoq yalang, bosh yalang boʻlib bir yaktakda ketmon chopar ekan. Oʻgʻlini bu holda koʻrgan otasining unga rahmi kelib:

— Ey, bolam, kun qizigʻida boshingga qalpoq, oyogʻingga etik, egningga chopon kiyib ishlasang boʻlmaydimi? Boshingdan oftob oʻtadi, oyogʻingga kesak botadi, odam lohas boʻlib, kasallanadi, — desa, oʻgʻli otasining bu nasihatiga quloq solmas ekan.

Kunlardan bir kuni otasi oʻgʻlini uylantiribdi. Oʻgʻli ham farzand koʻribdi. Ota-bola dalada ketmon chopib, mehnat qilib turganlarida yosh bola ularning yoniga bosh yalang, oyoq yalang, ustida bir koʻylak kiygan holda kelibdi. Shunda dehqonning oʻgʻli oʻz bolasini koyibdi:

— Hoy Nigʻmatulla, oyogʻingga kalishingni, boshingga doʻppingni, egningga kamzulingni kiysang boʻlmaydimi? Axir bu yurishingda kasal boʻlib qolasan! — debdi. Shunda bu soʻzlarni eshitib turgan dehqon ota oʻgʻliga qarab:

— Ha, oʻgʻlim, farzand qanday shirin boʻlar ekan? Senga yoshlik vaqtingda nasihat qilsam, qulogʻingga olmas eding. Endi oʻzing ota boʻlib farzandlaringni ayab, oʻsha men aytgan nasihatlarni qaytarmoqdasan, — debdi.