Ҳақ сўзга завол ёʻқ

Бир бор экан, бир ёʻқ экан, қадим замонда ака-ука бўлган экан. Улар жуда иноқ яшашар экан, лекин ниҳоятда камбағал эканлар. Ака-ука ўзларига тўқ яшашни, уйланишни орзу қилар эканлар. Бунинг турли ёʻлларини ўйлай бошлашибди.

Кунлардан бир кун акаси укасига:

— Мен бир нарсани ўйладим, — дебди.

— Айт бўлмаса, — дебди укаси.

— Биз ҳаммадан аввал қовун экиб етиштирайлик, кейин подшога совға қилиб олиб борайлик. У балки бизга қимматбаҳо совға берар, — дебди акаси. Укаси рози бўлибди.

Эрта баҳорда ака-ука қовун экиб етиштирибдилар. Қовун жуда катта, усти тўрлаган, кўрган кишига «мени е» деб турадигандек бўлибди.

Ака-ука қовунни замбилга солиб кўтариб, подшо ҳузурига жўнашибди.

Подшо «халқим менинг олдимда яхшилаб, орқамдан ёмонлаб юрмаганмикин, қани бир синаб кўрай-чи» деб бир дарвеш қиёфасида шаҳарда юрган экан. Шунда замбил ёнида икки йигит дам олиб ўтирганини кўриб қолибди. Дарвеш йигитларнинг ёнига бориб, қаерга кетаётганликларини сўрабди.

— Подшо ҳузурига кетяпмиз, — деб жавоб берибди ака-ука.

— Замбилда нима олиб кетяпсизлар? — деб сўрабди дарвеш.

— Қовун, — дебди ака-ука.

— Буни подшога олиб боришдан мақсадларинг нима? — деб сўрабди дарвеш.

— Подшонинг ўзи билади, — дебди ака-ука.

— Агар подшо қовунларингни олиб, ўзларингни зиндонга солса, унда нима қиласизлар? — деб сўрабди дарвеш.

— Подшонинг ўзи билади, — деб ака-ука.

— Агар подшо қовунларингни олиб, ўзларингни калтаклатиб ўлдирса, унда нима қиласизлар? — деб сўрабди дарвеш.

— Подшо қонхўр, бизни ўлдиргани билан тўярмиди? Унинг ихтиёри ўзида, — дебди ака-ука ва замбилни кўтариб подшо ҳузурига жўнаб кетаверишибди.

Подшо ҳам тезда саройга қайтибди. У кийимларини ўзгартириб, ўз ўрнига бориб ўтирибди. Шунда ака-ука таъзим қилиб, кириб келишибди,

— Подшоҳи олам, сизга совғага қовун олиб келдик,— дебди ака-ука.

— Қовунни қаерда, қандай қилиб етиштирдинглар?— деб сўрабди подшо.

— Озгина еримиз бор эди, ўша ерда меҳнат қилиб етиштирдик, — дебди ака-ука.

— Бу қовунни олиб келишдан мақсадинглар нима? — деб сўрабди подшо.

— Ўзингиз биласиз, — дебди ака-ука.

Подшо дарвеш қиёфасида бўлиб юрганида берган саволларининг ҳаммасини қайтадан бера бошлабди. Ака-укалар саволларга худди аввалгидек жавоб беришибди.

Подшо йигитлардан хурсанд бўлиб, уларнинг бир сўзлигига, тўғрилигига тан берибди. Қимматбаҳо кийимлар кийдириб, кўпдан-кўп совғалар берибди. Катта тўй қилиб, икки қизини ака-укаларга никоҳлаб берибди.