Birlashgan oʻzar, birlashmagan toʻzar

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, qadim zamonda bir koʻr bilan bir shol bor ekan. Bular choʻldagi bir qishloqda yashar ekanlar. Qishloqni falokat bosib, hamma kishloqdan qochib ketibdi. Faqat bu ikki kishi — koʻr bilan sholgina qolibdi. Bular ikkalasi qutulishdan umidlarini uzib oʻtirgan ekanlar.

Shol koʻrga:

— Men yurishdan ojizman, lekin toʻgʻri yoʻl koʻrsatishga qodirman. Sen esa, yoʻl koʻrsatishga ojizsan-u, yoʻl yurishga qodirsan. Mumkin boʻlsa, meni opichlab olsang, men yoʻl koʻrsatsam, zora ikkalamiz birgalikda halokatdan qutulsak, — debdi.

Koʻr sholning aytganiga rozi boʻlibdi-da, uni opichlab olibdi. Shol yoʻl koʻrsatib ketaveribdi. Ancha yoʻl yurgandan soʻng ular halokatdan qutulibdilar. Shundan keyin, ular bir-birlaridan ajralmaydigan qalin doʻst boʻlib qolgan ekanlar.

«Birlashgan oʻzar, birlashmagan toʻzar» deb shuni aytadilar-da.