Baliqchi bilan shoqol

Bir bor ekan, bir yoʻq ekan, bir baliqchi bobo bor ekan. Bobo qishda daryoga baliq tutishga borgan ekan. U qaytib kelayotganda yoʻlda oʻlganday yotgan bir dumi kalta shoqolni koʻrib, koʻtarib aravaga solibdi. Bobo shoqolga bir-ikki marotaba qarabdi, shunda ham shoqol oʻlganday boʻlib yotgan emish. Soʻng unga qaramabdi.

Shoqol koʻzini ochib, ikkitadan, uchtadan baliqni yerga tashlay boshlabdi. U aravadagi bor baliqni yerga tashlab boʻlibdi. Bobo bilmabdi. Shoqol tushib, hamma baliqni yigʻib, toʻqayga olib boribdi. U hamma shoqollarni yigʻibdi. Shoqollar kelib: Shoqol joʻra, sening holing qalay? — deyishibdi. Shoqol: Mening holim yaxshi. Men baliq tutib yuribman, — debdi. — Baliq yegingiz kelsa, daryoga boring-da, quyrugʻingizni muzga bosib oʻtiring. Qachon quyrugʻingiz jimirlasa, turib, baliqni ogʻzingiz bilan tutib olib, maydonga chiqaring, — debdi. Bular daryoga borib quyruqlarini muzga bosib oʻtiripti. Shoqollarning quyrugʻi muzga yopishib qolibdi. Ularning yoniga bir choʻponning iti kelib qolib qoʻrqitibdi. Ular itdan qochaman, deb harakat qilishibdi. Biroq quyruqlari muzdan olinmay, uzilib qolibdi. Shunday qilib, shoqollarning hammasi dumi kalta boʻlib qolibdi.

Baliqchi bobo baliqdan ham, shoqoldan ham ayrilib qolaveribdi.