Ахмоқ подшонинг доно хотини

Бир хотинини Подшо қўйиб юборган экан. Кунлардан бир куни подшо ўзини танитмай шу хотинининг уйига кириб борибди.

— Тангри меҳмон олинг, — дебди. Хотин эшикни очиб:

— Тангри меҳмонга эшигимиз очиқ, — деб подшони кутиб олибди. Подшо хотиндан:

— Бу уйда ёлғиз яшайсизми? — деб сўрабди. Хотин:

— Ёлғиз эмасман, эрим ўтинга кетган, келиб қолар, — дебди.

Шунда подшо:

— Шундай гўзал аёл ўтинчига хотин бўлиб яшайсизми, топилмадими бир бойроқ одам? — дебди.

— Бойроқни бошимга урайми, подшонинг ҳам хотини бўлиб кўрганман, минг подшодан бир қул, минг олтиндан бир пул яхши, — дебди хотин. Подшо таажжубланиб яна сўрабди:

— Нима, подшонинг хотини бўлиш ёмонми?

— Агар подшонинг хотини бўлсанг қирқ кунда бир куласану, кунда минг ўлиб тириласан, эримга ўхшаган ғариблар эса хотинларини кунда минг кулдириб, оёгингга тикон кирса тили билан суғириб олишга ҳам рози бўлади, — дебди хотин.

Подшо: «Хотиним мендан айрилганидан хурсанд экан», деб ўтинчи келмасданоқ чиқиб кетибди.

Шундай қилиб подшо эртаси куни бир хотини билан қолиб, бошқа хотинларини мол-дунёси билан айириб юборибди. Унинг эртасига эса элатга жар урдирибди: «Кимда-ким икки хотинли бўлса, бир хотини билан қолиб, иккинчисини рози қилиб айириб юборсин, фармон бажарилмаса, моли подшолик, боши қазолик!»

Бу фармонни эшитган бойлар, вазиру вузаролар, мулла-эшонлар, савдогарлар ва бойваччалар, қўйингки, ким икки хотинли бўлса бирисини қози-калонлар иштирокида талоқ қилиб, севган хотинлари билан қолибди.