Arslon bilan tulki

Bir togʻda dongʻi ketgan zoʻr arslon bor ekan. Shu togʻ atrofidagi tulkilar arslondan xavotir qilib turar ekanlar.

Kunlardan bir kun arslon qarib qolib, oʻz makonida yotgan ekan. Tulkilar arslonning besh-olti kundan buyon jim boʻlib ketganini payqab: “Endi biz arslonboyni bir koʻrishga boraylik. U endi qarib qoldi, qoʻlidan hech ish kelmaydi”, — deb maslahat qilishibdi. Ikki tulki Arslonboy yotgan makonga kelib, uzoqroqdan turib:

— Hormang, Arslonboy, — debdi. Arslonboy:

— Bor boʻling, — debdi. Tulki:

— Endi qarib qoldingiz, biror ishga yaramaysiz, qanday kuningiz oʻtadi? — debdi. Arslonboy:

— Mening qulogʻim ogʻir. Nima deb vaysaganlaringizni eshitmayman. Menga yaqinroq kelib aytinglar, — debdi. Ikki tulki: «Ey, endi buning qoʻlidan nima kelar edi. U hatto, makonidan chiqa olmay qolibdi”, — deb ayyor tulkilar unga yaqinroq kelib, mazax qilisha boshlabdilar. Arslonboy payt poylab, oʻzini tappa tashlabdi va ikki qoʻliga ikki tulkini ushlab olib, mahkam siqibdi. “Hollaring qalay, yomonning jazosi shu”, — deb ikkovini ikki qoʻlida qisib pachoq-pachoq qilib yuboribdi. Shunday qilib, ayyor tulkilar gapning pishigʻini eshitib, oʻlganlaridan bexabar qolgan ekanlar.