Ақлсиздан нодон маслаҳат олар

Кунлардан бир куни Эшчонбойнинг жўхорисига Матчонбойнинг туяси кирибди. Ўша замонларда анчайин гапга ҳам қозининг олдига бораверишар экан. Туяни уч киши тутиб турибди, бир киши қозининг оддига бориб:

— Қани, қози бува, Эшчонбойнинг жўхорисига Матчонбойнинг туяси кирибди, ҳайдаб чйқайлик десак, жўхорини босқилаб ташлайди, шу баччағарни қандай қилиб жўхоридан чиқарсак? — деб сўрабди. Қози:

— Эртага кел, — дебди. Одамлар туяни ётқизиб, оёқларини боғлашибди-да, эртаси куни яна қозига киши юборишибди. Қози ўйлаб туриб:

— Туяни йиқитиб, тўрт оёғидан тўртингиз судраб чиқинг, — дебди.

Тўрт одам туяни жўхорининг ичидан судраб чиқишибди. Жўхори эса бешбаттар пайҳон бўлибди.